म त राष्ट्रवादी, दलको झण्डाभन्दा देश ठूलो देख्ने मान्छे,
खाली नाराभन्दा पसिनाको मूल्य खोज्ने मान्छे।
सत्ताको कुर्सी फेरिए पनि पीडा किन उस्तै छ?
किन हरेक चुनावपछि सपना फेरि अधुरै रहन्छ?
पुराना अनुहारले नयाँ भाषण त दिए,
तर जनताको घाउमा कहिल्यै मल्हम लगाएनन्।
व्यवसायी पसिना बगाउँछ, करको भारी बोक्छ,
तर बिचौलियाको सञ्जालले उसको सपना नै रोक्छ।
इमान बेच्नेहरू महल ठड्याउँछन्,
मेहनत गर्नेहरू ऋणमै जीवन काट्छन्।
यस्तो व्यवस्था कसको पक्षमा बनेको हो?
जनताको कि सत्ताको दलालको?
शिक्षाको मन्दिरमा ज्ञान होइन, व्यापार बढ्दै गयो,
डिग्रीको थुप्रो चुलियो, रोजगार भने टाढिँदै गयो।
विद्यार्थीको भविष्य कक्षाकोठामा होइन,
विदेश जाने लाइनमा मापन हुन थाल्यो।
आफ्नै माटोमा भविष्य देख्न नसक्ने पुस्ता जन्माउने,
यो कस्तो विकासको कथा हो?
युवाको हातमा सीप छ, आँखा भरि सपना छ,
तर देशले दिने अवसरभन्दा वैदेशिक टिकट सस्तो छ।
आमा रोइरहेकी छिन्, गाउँ रित्तिँदै गएको छ,
बाबुको काँध झन् झुक्दै गएको छ।
युवालाई विदेश पठाएर रेमिट्यान्स गन्नेहरू,
देश बनाउने भाषण गर्न भने कहिल्यै थाक्दैनन्।
म त राष्ट्रवादी, कुनै राजा, कुनै नेता, कुनै दलको भक्त होइन।
मेरो धर्म नेपाल, मेरो राजनीति जनताको सम्मान हो।
अब पुराना अनुहारले होइन, नयाँ सोचले देश उठ्नुपर्छ।
झूटो आश्वासन होइन, इमानदार नेतृत्व जन्मनुपर्छ।
देश बेच्ने होइन, देश बनाउने पुस्ताको प्रतीक्षा छ—
किनकि म त राष्ट्रवादी हुँ,
र मेरो आवाज अब मौन बस्ने छैन।
