थकित यो जिन्दगी,
बनाइदेऊ अब खरानी,
न त बाँकी रहोस् कुनै चाहना,
न त कसैको सम्झनाको कहानी।
हिँड्दाहिँड्दै थाकिसकेँ,
आफ्नै छायाँसँग हारिसकेँ,
हाँसो ओठमै सजाएर पनि
भित्रभित्रै हजारौँपटक मारिसकेँ।
जसलाई आफ्नो ठानेँ,
उही पराइझैँ भयो,
जसको हात समाएर हिँड्न खोजेँ,
उही हात छुटाएर गयो।
रातहरू लामा हुँदै गए,
निद्रा भने टाढिँदै गयो,
आँखाभरि आँसु बोकेर
मन चुपचाप रुँदै गयो।
अब के नै बाँकी छ र यहाँ,
केही सपना खरानी छन्,
केही अधुरा वाचा छन्,
र मुटुभरि तिम्रा निशानी छन्।
थकित यो जिन्दगी,
अब शान्ति मात्र चाहन्छ,
तिम्रो सम्झनाभन्दा पर
एउटा यस्तो ठाउँ चाहन्छ—
जहाँ विगतले नपोलोस्,
जहाँ आँसुले नबोलोस्,
जहाँ तिमी नहुँदा पनि
यो मनले तिमीलाई नखोजोस्।
यदि भाग्यमा बिछोड नै लेखिएको थियो भने,
किन भेटायौ यति नजिक?
किन प्रेम सिकायौ मलाई,
जब छुट्नु नै थियो अन्तिम?
थकित यो जिन्दगी,
बनाइदेऊ अब खरानी—
तर खरानी हुनुअघि
एकपटक फर्केर भनिदेऊ,
“तिमीलाई छोड्नु मेरो रहर थिएन,
समयको बाध्यता थियो।”
तर अब—
न कुनै प्रश्न छ,
न कुनै गुनासो,
न त तिमीलाई फर्काउने
कुनै अन्तिम पुकार नै।
बस्,
एउटा खाली कोठा छ,
झ्यालबाहिर नचल्ने पर्दा छ,
टेबलमाथि अधुरै रहेको
एउटा पुरानो चिठी छ—
र त्यसको अन्तिम पानामा
मेरो हातले लेखेको
तिम्रो नाम…
त्यसपछि
कलम रोकिएको छ,
आँसु सुकिसकेको छ,
शब्दहरू मरिसकेका छन्—
र मौनता…
मौनताले मात्र भनिरहेछ—
“कहिलेकाहीँ बिछोड यति गहिरो हुन्छ,
कि रोएर पनि आवाज निस्कँदैन…
मान्छे बाँच्छ,
तर उसको भित्र
केही पनि बाँचेको हुँदैन।”
त्यसपछि केही छैन—
न त तिमी,
न त म…
केवल एउटा लामो मौनता,
र त्यस मौनताभित्र
हराउँदै गएको
एउटा अधुरो प्रेम
मदनजङ्ग कुँवर (हाल युएई )
