रोधा लामाकी चार वर्षीया छोरीलाई ‘क’ देखि ‘च’ सम्म लेख्न आउँछ। तर उनलाई नेपाली राम्रोसँग बोल्न भने नआउने आमाको गुनासो छ।
अङ्ग्रेजीमा संवाद गर्ने उनी कसैले नेपालीमा प्रश्न सोधे साङ्केतिक जवाफ दिन्छिन्। यसै वर्ष प्लेग्रुपबाट नर्सरीमा उक्लिएकी छोरीले नेपाली अक्षर नचिन्ने चिन्ताले लामालाई गाँजेको छ।
“घरमा एक्लै अङ्ग्रेजी कार्टुन हेरेर बस्न रमाउँछे। विद्यालय पठाउन पाएको भए साथीहरू भेट हुन्थ्यो र नेपाली भाषामा कुरा गर्थे। बोल्न थालेपछि त बुझ्न र लेख्न पनि केही सहज हुन्थ्यो कि,” लामा भन्छिन्।
कोरोनाभाइरस महामारी सुरु भएयता शैक्षिक क्षेत्र ठप्प भएका कारण अधिकांश विद्यालयले भर्चुअल माध्यममार्फत् अध्यापन अघि बढाएका छन्। तर अनलाइन पढेर विद्यार्थीहरू कक्षा चढे पनि अभिभावकहरूले भौतिक उपस्थिति र अन्तर्क्रियाबिना बालबालिकाको पढाइ प्रभावकारी नभएको गुनासो गरेका छन्।
विद्यालय भर्ना गरेदेखि नै अनलाइन कक्षा हुँदा शिक्षक र अन्य बालबालिकासँग प्रत्यक्ष अन्तर्क्रिया नभएका कारण आफ्नी छोरीलाई भाषा र घुलमिल हुनुमा समस्या भएको लामा बताउँछिन्। त्यस्तै जोरपाटीनिवासी विनोद बुढाथोकी भने आफ्नी चार वर्ष लागेकी छोरीलाई विद्यालय भर्ना गराउन नपाएर चिन्तित छन्।
बुढाथोकी भन्छन्,”नयाँ शैक्षिक सत्रदेखि अवस्था सामान्य होला भन्ने थियो। त्यसैले पर्खियौँ। तर विद्यालय खुलेन। घण्टौँ अनलाइन कक्षामा बस्न त न समय मिल्छ न छोरी नै मान्छे।”आमाबुवा दुवै कामकाजी भएकाले बुढाथोकीकी छोरीको हेरचाह उनकी हजुरआमाले गर्छिन्। हजुरआमालाई प्रविधि सहज छैन।
