✍️प्रकाशचन्द्र खतिवडा
साँझ एक्लिएको छ
निस्तब्ध छ आकाश
समय मुस्कुराउँदैन
पवन स्थिर छ
मान्छेका हुलहरु
एउटा प्रश्न बोकेर हिड्छन
हामी जीवित छौ या मृत ?
जीवनका पराजय बेहोर्दै
मान्छेहरु विजयको यात्रा तय गर्दै छन
जिजीविषा कोट्याएर ।
म उज्यालो खोज्न तल्लीन छु
अध्याँरो चिर्दै
म प्रेमको दीप बालिरहेछु
मान्छेहरुलाई पे्रमको उज्यालो छर्दै
मान्छेहरु धरमराउँदै
प्रेम दीप हेर्छन
र मुस्कुराउँछन चन्द्रमा जस्तो ।
मान्छे भित्रको अन्धकार पग्लिए पछि
प्रेम अङ्कुर हुन्छ
प्रेममा बाँधिएका छन प्रेमील जोडी
वर्तमानलाई मुठ्ठीमा कसी
भविष्यको तिलस्मी सपना देखेर ।
एउटी आमा शोक व्यक्त गर्छिन
पुत्र वियोगमा परी
आमाको इज्जत
दश ठाउँ टालिएको देखेर
अनाथ बालबालिका
आमालाई पुलुक्क हेर्छन
पिछा गर्छन आमाको
आमा वात्सल्य देखाउँछिन
काखमा राख्छिन अनाथ बालबालिका
तप्प आँसु झार्छिन
र सोध्छिन
तिम्रा बा आमा छैनन ?
तिम्रा भविष्यका सपनाको मृत्यु भएकै हो त ?
तिम्रो शहर
कङ्क्रिटै कङक्रिटले बनेको छ
तिमी फलामे मुटु बोकेर
संवेदना हराई
मानवीयता गुमाउँदै छौ
त्रासको जिन्दगी बोकेर ।
मान्छेहरु ईश्वर खोज्छन
मन्दिर धाएर
मन्दिरमा ईश्वर भेटिएनन
ईश्वर त रोइ रहेछन (यदि ईश्वर छन भने)
दीन दुःखिको झोपडीमा
च्यातिएको कपडा भित्र ।
धनाढ्यहरु
भविष्यको चित्र कोर्दै
दम्भले मात्तिएर
अट्टहास गर्छन
आफूलाई अजम्बरी ठानी
तिनीहरु अरुलाई तुच्छ ठान्छन ।
जबकि
तिनीहरुको काखैमा
मृत्यु नाचिरहेकी हुन्छे ।
